Japan Tin Drum

Ik luisterde gisteren op mijn iPhone een album dat vroeger veel indruk heeft gemaakt; Tin Drum van Japan. Ik had meteen weer dat gevoel van toen. Dat vind ik ook het mooie aan muziek, het zijn soms echte tijdvangers. Je bent weer helemaal terug op de plek waar het de eerste keer zo sterk binnen kwam. In dit geval was dat bij de zus van een goede vriend in Arnhem. Zij studeerde daar en had de plaat op de pick-up liggen (mooie oude woorden ook; plaat en pick-up!). Ik was meteen gevangen door de hoes en daarna door de aparte stem en vreemde ritmes. Heb de plaat direct op een bandje(!) gezet om er thuis naar te luisteren. Ik was meteen verkocht. Heb daarna ook Oil on Canvas gekocht, de liveplaat van dit album. De typische stem van Sylvian, de aparte Oosterse drumritmes en de hoekige fretloze baspartijen had ik niet eerder gehoord en pakte me helemaal in.

Japan was creatief op haar hoogtepunt met Tin Drum. De zoektocht van de vier Londenaren was voorbij. Gestart als een glamrockband, denk aan de hit Adolescent Sex, eindigde ze als strak gekapte mannen, goed in het pak en erg androgyn. Maar ondertussen ook met een volledig eigen muzikale stijl. Check op YouTube bijvoorbeeld Still Life In Mobile Homes of Sons of Pioneers van Tin Drum.

Zanger David Sylvian was naar eigen zeggen sterk beïnvloed door Roxy Music en David Bowie. Dat blijkt ook wel want zijn artiestennaam is een verwijzing naar David Bowie en Sylvain Sylvain van de New York Dolls. Zonder Bowie geen Sylvian en op zijn beurt geen Nick Rhodes van Duran Duran, die de stijl van Sylvian weer kopieerde.

Terug naar Tin Drum. Zoals gezegd was de band op haar hoogtepunt en kreeg het lovende kritieken van publiek en pers. Een oud gezegde is: stop op je hoogtepunt. Daar gaf David Sylvian direct gehoor aan: hij meldde zijn eigen weg te willen gaan omdat hij geen creatieve uitdaging meer zag in de band, meningsverschillen had met bassist Mick Karn en omdat hij het popsterrenbestaan leeg en vervelend vond.

Hij ging via popmuziek (o.a. hit Red Guitar) sterk de ambient kant op en heeft in relatieve luwte een zeer succesvolle carrière tot nu toe. Zijn broer Steve Jansen, ook de drummer in Japan, speelt tegenwoordig mee in de band van David Sylvian.

In 2011 overleed de bassist van Japan, Mick Karn, totaal berooid in Londen aan kanker. Een groot verlies voor de muziekwereld. Zijn aparte fretloos basgeluid was zeer bepalend voor Japan en inspireerde veel bassisten in de jaren '80 van de vorige eeuw.

Tin Drum is ook 30 jaar na dato zeer de moeite waard en klinkt totaal niet gedateerd. Erg knap.

Vivian Maier streetphotographer

Soms word je getipt over een kunstenaar en ben je echt 'swept away' als je het werk bekijkt. Dat had ik vandaag na een tip van een vriend over Vivian Maier, een geweldige straatfotograaf, die pas na haar dood bij toeval werd ontdekt, omdat iemand haar negatieven kocht op een rommelmarkt in Chicago, Illinois.
Ze blijkt meer dan 100.000 negatieven te hebben geschoten. Als die allemaal even goed zijn als de foto's die nu op www.vivianmaier.com staan kan ik niet wachten tot die gepubliceerd worden.

Wel verrassend om te horen dat het boek over haar werk betaald is met geld via crowfundingsite www.kickstarter.com. Was er geen uitgever geïnteresseerd dit werk uit te geven?

Lees vooral ook het verhaal over haar leven op de site. In het kort: ze werkte haar hele leven als nanny of in andere dienstverlenende beroepen en hield haar foto's voor haarzelf. De werken die ontdekt werden op de beurs kwamen uit een opslagruimte die werd geruimd nadat ze tegen het einde van haar leven de huur niet meer kon opbrengen.
Gelukkig maar, zou ik willen zeggen. Wat een vondst. Degene die de negatieven heeft gekocht heeft zich ook fulltime geworpen op het onder de aandacht brengen van haar werk. Eerst met een blog, daarna een website en nu dan het boek.

Haar foto's geven een prachtig beeld van alledaags Amerika in de jaren '50 en '60.

Check it out!

Ozzy rules

Ik kreeg vorige week de geautoriseerde biografie van Ozzy Osbourne van een goede vriend. Ik was sceptisch want had al eerder zijn levensverhaal in boekvorm gelezen en daar was ik niet van opgeknapt. En dit jaar in Bangkok de biografie van Slash gekocht waar ik echt niet doorheen kwam. Hoop grootspraak.

Ook het eerste boek over Ozzy bevatte veel sensatiezucht en was duidelijk geschreven om een graantje mee te pikken van het onverwachte succes van de hilarische realitysoap The Osbournes op MTV begin 2000.

Deze biografie is echter andere koek. Hij is duidelijk geschreven vanuit Ozzy zelf en is soms al even hilarisch als de tv serie. Het is geschreven zoals Ozzy praat, je hoort het hem zeggen...ik lig soms huilend van het lachen het boek te lezen.

Ik ben al sinds 1985 een groot fan van zijn muziek en heb hem in 1991 ook zien optreden in Paradiso. Geweldig. Vooral de jonge gitarist Zakk Wylde maakte een onvergetelijke indruk op me met zijn custom designed Les Paul en het feit dat hij het hele concert wijdbeens gitaar speelde. Na elk nummer gooide Ozzy een emmer water over zijn eigen hoofd of over de eerste rijen in de zaal. Haha, wat was ik blij dat ik op het balkon stond.

Terug naar de biografie; ik ben net op het punt aanbeland waar Black Sabbath wordt geformeerd. Ozzy komt met een naam op de proppen die hij heeft bedacht op de wc; het merk talkpoeder dat zijn moeder gebruikt voor bezwete oksels...hoe verzin je het?
Andere anekdote: Ozzy gaat vreemd met een bardame uit hotel en heeft naderhand meteen het gevoel dat hij AIDS heeft want hij is een rashypochonder, naast alle andere geestelijke afwijkingen.
Bij een test blijkt inderdaad dat hij HIV positief is. Hij gaat door de grond om maar te zwijgen over Sharon, die naast hem zit. Vervolgens belt het lab dat er iets niet klopt. Hij is niet HIV positief maar zijn immuumsysteem is zo naar de klote door drank en drugs dat zijn lichaam wel denkt dat hij HIV positief is...hahahaha.

People ask me how come I'm still alive, and I don't know what to say. When I was growing up, if you'd have put me up against a wall with the other kids from my street and asked me which one of us was gonna make it to the age of sixty, with five kids and four grandkids and houses in Buckinghamshire and California, I wouldn't have put money on me, no f**king way. But here I am: ready to tell my story, in my own words, for the first time. A lot of it ain't gonna be pretty. I've done some bad things in my time. But I ain't the devil. I'm just John Osbourne: a working class kid from Aston, who quit his job in the factory and went looking for a good time.'

Wat een kerel.

Ik ben alleen wel heel benieuwd hoe Ozzy gezien zijn drank- en drugsverleden nog zoveel details uit zijn leven kan herinneren. Is hij Korsakow immuum?

Echt een must read!

Beginners

1 januari 2012 bleek de juiste dag om de film Beginners te kijken. Ewan McGregor en Christopher Plummer spelen een vader (Hal) en zoon (Oliver).

De vader bekent na de dood van zijn vrouw dat hij homofiel is én komt erachter dat hij terminale longkanker heeft. Dat weerhoudt hem er niet van te gaan daten, feestjes te bouwen met nieuwe vrienden en ronduit gelukkig te zijn met zijn nieuwe verworven vrijheid.

Deze twee zaken (homofilie en kanker) zorgen ervoor dat Hal en Oliver hun vader-zoonrelatie onder de loep moeten leggen en kijken hoe er een nieuwe draai aan te geven.
Confronterend voor Oliver is de liefde van zijn vader voor zijn nieuwe jonge vriend. Hij beseft dat zijn vader nooit zoveel van hem gehouden heeft.

Parallel aan dit verhaal loopt de prille liefde van Oliver voor een Franse actrice. Na een romantisch begin op een feestje weten ze vervolgens niet hoe ze een relatie moeten opbouwen en in stand houden. Ze worden beide geconfronteerd met hun verleden en hun huidige barrières. Hoe hier mee om te gaan in plaats van weg te lopen?

De film heeft een mooie trage cadans en een originele manier om dingen te duiden en/of uit te leggen. Mooie visuals ook. Check it out!

1 januari is goed begonnen, we zijn pas halverwege. Op naar de volgende film: Howl.

goed voornemen voor 2012

Kom er net achter dat ik al anderhalf jaar niets gepost heb op dit blog...tsja. De laatste tijd heb ik wel weer behoefte om dingen die ik tegenkom in het dagelijks leven te delen dus ik ga weer eens een poging wagen.

Skuppe Pietertje

Wij hebben thuis al een week of twee grote pret als de nieuwste reclame van Calvé langskomt op tv. Een opgewekt maar klunzig ventje staat op voetbalveld maar bakt er helemaal niks van. De stem, het accent en de teksten van de trainer zijn briljant en een flashback naar mijn eigen jeugd op Brabantse knollenvelden waar ik dacht in de voetsporen van Willy van der Kuylen en Willem van Hanegem te kunnen treden...helaas kon ik ook niet zwemmen, ondanks duizenden boterhammen met pindakaas en suiker. Pieter(tje) van den Hoogenband heeft het daarentegen geen windeieren gelegd ;-)

Grote Tourspel

Ik heb zaterdag met kinderlijk plezier gekeken naar de Grote Tourquiz. Alsof ik weer naar Stuif es In zat te kijken met Ria Bremer, jaren '70 vorige eeuw. Alle toppers aanwezig; Joop Zoetemelk, Jan Jansen en als toegift Bernard Hinault en twee teams die strijden om de eer. Geweldig. Fijn om te zien dat dit soort entertainment weer in ere wordt hersteld, zonder de oubolligheid die onvermijdelijk op de loer licht. Ofwel: Mathijs van Nieuwkerk en Wolfried de Jong en niet Ted de Braak en Dick Passchier.Maar ook niet de flauwe hysterie van Paul de Leeuw. Wilfried de Jong is al jaren een koning met Holland Sport en dit is een mooie toevoeging aan zijn palet.

Way to go!