good journalism

Ik vind het elke keer weer een feest als ik een journalist tref die met passie en precisie over zijn of haar vakgebied kan praten en het ook nog eens met een 'fijn pennetje' doet, zoals wij dat plachten te noemen.

Ik was een week of twee geleden al een keer blij verrast door een column van Cathy Horyn, fashion editor bij de New York Times. Daarin eindigde ze haar beschrijving van de show van Murcia Prada met een heldere conclusie die ze meteen in twijfel trok. Kom daar maar eens mee weg! Briljant gedaan.

Daarnet las ik weer een column van haar en ondanks dat ik geen diehard modefan ben las ik het stuk wel uit. Zo moet dat. Verleid je lezer, neem hem aan de hand en zet 'm aan het einde van je verhaal, verrijkt met nieuwe inzichten, weer buiten.

Hier de column:

Let’s Dig In
By CATHY HORYN

In the mid-1990s, when I still lived in Washington, I equated sanity with an old pair of paddock boots. I would put them on whenever I returned from covering the collections. They were part of a general cosmopolitan rumpledness I affected in order to stay in touch with the girl who once thought she wanted to marry a farmer (or a vet) and have five children and lots of dogs.

The fashion world was already a restrictive place — be thin but consummately devouring, be knowing but not necessarily well informed — and it only has become more of a prison with the shift to corporate-run houses and the flattening of values. I recognized that the boots were nothing more than a classic bit of voodoo to keep this strange world away from my door, and, of course, most of the time I ran to meet it. Nonetheless, I kept those boots until they wore out.

Since last weekend’s comments about modernity, Prada and Jil Sander, I’ve been thinking more about the subject, and after the Kubrickian Balenciaga show — Comme des Garςons is our plates today — it is certainly relevant.

For me, to be modern in fashion is to be conscious of the things unfolding before you, not behind you, and to express those ideas as clearly and directly as possible. Because fashion is fundamentally concerned with shapes and silhouette, a modernist uses shape more than in a problem-solving way, but also as a means for evoking physical or psychological realities. (A perfect example of this is Rei Kawakubo’s “lumps and bumps” collection in which growths of fabric on garments suggested our relatively recent attachment to objects like cellphones and fanny packs.) Alexander McQueen explored a host of terrors in his shows. He also responded to changes in technology, in particular the notion of one form morphing into another — a molded shape into a fluid one. I far prefer Saint Laurent’s modernity to Cardin’s spacey kind; the “smoking” and the safari dress truly reflected the exoticism and sexuality of the 60s. At the same time, they were real styles, not designs for an imagined future.

It’s possible, as Marko suggested, that I offered in the Jil post too narrow a definition of modernity. On the other hand, if you’re sensitive to changes around you — and are already used to creating new collections every four to six months — then you probably tend to narrow your focus to produce a precise visual statement. I think Marko liked this Sander collection less than others, in particular the fall 2009 show, but while I also loved the innovation in that collection, with its spirals, I felt that the new fall shapes — their energy — were genuinely connected to a feeling today. And who’s to say what Raf Simons will see in six month’s time or a year?

Although I very much enjoyed Marko’s references in the Prada posts to Jovanka Tito and his grandmother’s huge knits, I don’t share his enthusiasm for the “hideous/disarming” aspects of the clothes. I mean, no designer can give us a better slap of repulsiveness, and make us enjoy it, than Miuccia Prada. But I just don’t find that idea to be the most direct or interesting point nowadays.

However, I was very interested in Monica’s commentabout the post-socialist aspects of the Prada show, following something Marko had said earlier. Monica described the image of femininity as being not the defensive post-socialism of stilettos and hard sexiness but “the shields-down post-socialism of tea and brandy and the kitchen table.” She called it “an aesthetic of warmth and human pace and muscular comfort offering tea and brandy; and the forms of sociability and performances of self that milieu allows for.”

To me, this idea feels authentic, and I thank Monica for mentioning it. I felt something of the same “human pace” and sociability in Sophie Theallet’s collection this season. I kept seeing not so much the pretty clothes as the ordinary pleasures — food, friends around a table, spilled wine — that their unaffected stylishness embodied. Ms. Theallet doesn’t work on the same intellectual level as Ms. Prada, and I’m not suggesting that she does. But she certainly expressed the same feeling. In fact, it is really a longing.

I’m off to see what Ms. Kawakubo has cooked up.

verbonden zijn...

interessante gedachte...

Queen B or Queen E

Blijkt die Koningin Elizabeth ineens een vooruitstrevend en modern denkend mens te zijn die de zegeningen van de moderne technologie telt. En Beatrix bang voor een ontaarde samenleving als gevolg van diezelfde ontwikkelingen.

Ik denk dat ze allebei gelijk hebben! ;-)

Anita Roddick - Business as unusual

Gisteren boek gekocht van Anita Roddick, de oprichtster van The Body Shop. Het heet 'Gedane zaken nemen een keer' en gaat over haar kijk op ethisch zakendoen, cosmetica en andere zaken. Ik moet er nog aan beginnen maar ik lees graag inspirerende verhalen van mensen die het anders hebben gedaan dan anderen. Mensen die weg blijven van de gebaande paden om het verschil te maken...

Possibilist

'U en ik zijn vlinders die de wereld kunnen veranderen'

Dr. Ervin Laszlo

interview: Tessa Koop

In onze geschiedenis zijn er altijd mensen geweest met een belangrijke boodschap voor de tijd waarin ze leefden. Neem Mahatma Gandhi of Martin Luther King. Mensen die geloofden in een vreedzame wereld en daar het toonbeeld van waren. Dr. Ervin Laszlo is ook zo iemand. Als baanbrekend wetenschapper probeert hij aan te tonen dat het heelal een levend en samenhangend geheel is. Met zijn 75 jaar reist hij onvermoeibaar de wereld over met de boodschap waarom het NU het moment is om te kiezen voor een nieuwe wereld.
Dr. Ervin Laszlo is geen optimist. Steevast bij iedere lezing die hij wereldwijd houdt, schetst hij eerst een somber beeld van de wereld. Zo ook tijdens De Dag van het Ethisch Beleggen op 8 november 2007 in het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT) in Amsterdam, waar de ASN Bank hem heeft gevraagd te spreken. Naast een groei in de kloof tussen arm en rijk, signaleert hij een catastrofale klimaatverandering mede als gevolg van milieuvervuiling. Laszlo: “Er zijn nu 6,7 miljard mensen op aarde, in 2050 zijn dat er 9 miljard. Onze planeet kan dat niet aan. De wereld is nu warmer dan hij in de laatste miljoen jaar is geweest.”
Wees een ‘possibilist’
Voorafgaand aan zijn lezing mag ik hem interviewen. Dan blijkt hoe positief hij is en volop kansen ziet hoe wij het tij kunnen keren. “Dat is wat anders dan ‘optimistisch’ zijn,” zegt hij gedecideerd. “Als je als optimist gelooft dat dit een goede wereld is, dan is de pessimist bang dat de optimist gelijk heeft. Je moet een ‘possibilist’ en een activist zijn, want die zegt: ‘We hebben een kans en het ergste wat je kunt doen is niets.” Waarom is juist deze tijd een uitgelezen kans voor verandering? “Wanneer je een stabiel systeem hebt, verandert er niks. Als je wilt vernieuwen in een stabiel systeem, beland je in de gevangenis, je wordt buitengesloten of onderdrukt. Wereldwijd hebben we een punt van instabiliteit bereikt en dus de mogelijkheid iets nieuws te creëren.”

De filosofie van Lazlo spreekt me zeer aan. Het interview met hem is het lezen meer dan waard.

www.rishis.nl/nl/u-en-ik-zijn-vlinders-die-de-wereld-kunnen-verande/

Kwam daarnet via via via op site van NASA die elke dag een astronomische foto plaatst. De verbazig kwam pas toe ik las dat deze foto op Mars is genomen. Prachtig. De uitleg van een astronoom staat er summier onder.


Slope Streaks in Acheron Fossae on Mars
Credit: HiRISE, MRO, LPL (U. Arizona), NASA

Explanation: What creates these picturesque dark streaks on Mars? No one knows for sure. A leading hypothesis is that streaks like these are caused by fine grained sand sliding down the banks of troughs and craters. Pictured above, dark sand appears to have flowed hundreds of meters down the slopes of Acheron Fossae. The sand appears to flow like a liquid around boulders, and, for some reason, lightens significantly over time. This sand flow process is one of several which can rapidly change the surface of Mars, with other processes including dust devils, dust storms, and the freezing and melting of areas of ice. The above image was taken by the HiRise camera on board the Mars Reconnaissance Orbiter which has been orbiting Mars since 2006. Acheron Fossae is a 700 kilometer long trough in the Diacria quadrangle of Mars.


Nog een dan:




M78 and Reflecting Dust Clouds in Orion